Symptomatologia.

Symptomatologia. Choroby zakaźne ogólnie nie należą same przez się do psychiatrii, jednakże prowadzić mogą do zaburzeń psychicznych. Nawet jeżeli nie ma psychozy, to stan psychiczny człowieka chorego, zatrutego toksynami, gorączkującego, osłabionego, wytrąconego z codziennych zajęć, wykazuje wiele właściwości, które domagają się zaklasyfikowania psychiatrycznego. Już w okresie zwiastunów zbliżającej się choroby zakaźnej samopoczucie zmienia się niekorzystnie: człowiek czuje się nieswój, znużony, jakby rozbity, nie ma ochoty do pracy, -wszystko go drażni i rozstraja, jest nadwrażliwy na hałasy i nagle bodźce, ma zaburzenia snu, nie może skupić uwagi, nie może sobie miejsca znaleźć. Z wybuchem choroby dolegliwości te potęgują się do ogromnych rozmiarów. Nastrój staje się przygnębiony, procesy myślowe przebiegają z trudnością, człowiek ma silne poczucie choroby, mogą u niego wystąpić stany lękowe, marzenia senne stają się przykre i męczące, prowadząc czasem do budzenia się wśród objawów silnego lęku. Sensorrum zawsze ilościowo cierpi, najczęściej chodzi tu o nieznaczną ospałość z hipopatią. Cięższe sprawy zakaźne powodują znaczniejsze obniżenie świadomości, mianowicie stan śpiączkowy. Wszystkie te objawy są wyrazem zatrucia komórek nerwowych czynnikiem chorobotwórczym. Owe niepsychotyczne zaburzenia psychiczne przebadano szczególnie dokładnie w przebiegu grypy (Engelmeier, 1961). Zjawiska te  mogą służyć raczej za model zaburzeń, wywołanych przez wszelkie ostre gorączkowe zakażenia. W okresie zwiastunów widuje się trojakie obrazy kliniczne: 1) stany dysforyczno-apatyczne, 2) stany euforyczno-pobudzeniowe i 3) stany lękowo-depresyjne. Od czego to zależy, czy w okresie inkubacji człowiek będzie w taki czy inny sposób reagował na czynnik zakaźno- toksyczny, czy od warunków konstytucyjnych, czy od konstelacji wegetatywnej we wstępnym okresie, trudno powiedzieć; prawdopodobnie wiele czynników na to się składa. Okresowi gorączkowemu poświęcano w piśmiennictwie najwięcej uwagi. Ani występujący w tym okresie zespół podmiotowych przykrych przeżyć, ani możliwe wówczas stany psychotyczne nie mają w sobie nic swoistego; podobne mutatis mutandis zjawiska występują w każdej ostrej chorobie gorączkowej, chociaż z różnym nasileniem. Podnieść należy wzmożenie wrażliwości doznań zmysłowych ze skłonnością do stanów rozmarzenia sennego. W okresie pogorączkowym, zanim chory zaczyna wstawać, najpierw stwierdza się uczucie odprężenia z nastrojem względnej euforii; natomiast po opuszczeniu łóżka góruje nad wszystkim uczucie fizycznego znużenia z nastrojem czasem wybitnego przygnębienia. Skłonność do odczynów psychotycznych wykazują częstokroć chorzy, którzy w okresie zwiastunów reagowali nastrojem lękowo-depresyjnym, nawet jeżeli w okresie gorączkowym przemijająco popadali w stan względnej euforii. Hoff (1957) zwrócił uwagę na równoległość zaburzeń psychicznych w przebiegu chorób zakaźnych i nieswoistych odczynów wegetatywnych; są to bowiem dwa rzędy sprzężonej reakcji ustroju na pyrogenne szkodliwości. Powszechnie wola się dlatego o współpracę psychiatrów z internistami. [patrz też: , rozstanie, deratyzacja warszawa, badania psychologiczne ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: badania psychologiczne deratyzacja warszawa rozstanie