Droga do przodu w sprawie readmisji Medicare ad

Dane pochodzą z Komisji Doradczej ds. Płatności Medicare. Drugą ważną zmianą było ujawnienie danych o tym, kto zostanie ukarany: dwie trzecie kwalifikujących się amerykańskich szpitali miało wskaźniki readmisji wyższe niż przewidywane modele CMS, a każdy z tych szpitali otrzyma karę. Liczba penitencjarnych szpitali jest znacznie wyższa niż większość obserwatorów przewidywałaby na podstawie poprzednich publicznych raportów CMS, w których stwierdzono, że mniej niż 5% szpitali to obiekty odstające. Ponadto istnieją przekonujące dowody na to, że instytucje bezpieczeństwa (zob. Wykresy), a także duże szpitale kliniczne, które zapewniają znaczną część opieki nad pacjentami ze złożonymi problemami medycznymi, są o wiele bardziej narażone na karanie w ramach HRRP. 3 Pozostawiony bez kontroli, HRRP może pogłębić różnice w opiece i zniechęcić do opieki nad pacjentami szczególnie chorymi lub o złożonych potrzebach zdrowotnych, szczególnie jeśli kary są większe niż marże szpitali na opiekę nad tymi pacjentami.
Biorąc pod uwagę te dwa nowe spostrzeżenia, uważamy, że istnieje kilka kroków, które można by podjąć, aby utrzymać osiągnięte zyski, jednocześnie unikając znacznych szkód dla szpitali opiekujących się pacjentami najbardziej wrażliwymi społecznie i klinicznie. Po pierwsze, dostosowanie współczynników readmisji dla statusu społeczno-ekonomicznego – na przykład poprzez dodanie pacjentów kwalifikujących się do uzyskania dodatkowego dochodu z zabezpieczenia dla modeli dostosowania ryzyka – może pomóc zapewnić szpitalom równe szanse. Jeśli readmisje były bezpośrednią miarą jakości (np. Stosowanie aspiryny w ostrym zawale mięśnia sercowego), takie dostosowanie byłoby niewłaściwe – nikt nie chce udzielać szpitalom kredytów za zapewnienie złej opieki biednym pacjentom. Jednakże, o ile dane dotyczące wskaźników readmisji przede wszystkim uwzględniają status społeczno-ekonomiczny i zdrowotny pacjentów1, a nie jakość szpitala, 4 dostosowanie do statusu społeczno-ekonomicznego zapewniłoby, że jeśli szpital sieci bezpieczeństwa może osiągnąć podobne wskaźniki readmisji jak szpitale nie-bezpieczne dla swoich biedni pacjenci, posiadający dodatkową liczbę osób ubogich, sam w sobie nie doprowadzą do kar, tak jak teraz.
Po drugie, ważenie kar HRRP zgodnie z harmonogramem readmisji może poprawić algorytm. Misje, które pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po wypisaniu ze szpitala, mogą odzwierciedlać słabą koordynację opieki lub niewystarczające rozpoznanie potrzeb związanych z postdischarge, podczas gdy ponowne wizyty 4 tygodnie później są znacznie bardziej prawdopodobne ze względu na zasadniczą ciężkość choroby pacjenta. Gdy ponowne przyjęcie następuje 3 godziny lub 3 dni po wypisaniu, może być ważone bardziej intensywnie niż przy ponownym przyjęciu 30 dni po wypisaniu. W ramach takiego systemu szpitale, które opiekują się bardziej wrażliwymi grupami społecznymi lub bardziej zagrożonymi społecznie gospodarką, mogą nadal wprowadzać ulepszenia w planowaniu absolutorium i koordynacji opieki, aby zapobiec krótkoterminowym readmisjom, nie będąc karanym za to, że ich pacjenci na ogół mają bardziej złożone warunki medyczne i sytuacje społeczne oraz w dłuższej perspektywie z większym prawdopodobieństwem będą potrzebować dodatkowych usług szpitalnych.
Wreszcie przyznanie szpitalom kredytów za niskie wskaźniki umieralności potwierdziłoby konkurujące ryzyko występujące w metryce dotyczącej readmisji
[przypisy: badania wstępne do pracy zakres, pląsawica sydenhama, medycyna paliatywna czasopismo ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: badania wstępne do pracy zakres medycyna paliatywna czasopismo pląsawica sydenhama